Pierwsze wzmianki o Grochowiskach pojawiły się już na początku XII wieku w bulli Innocentego II, jako własność arcybiskupów gnieźnieńskich. Według dalszych zapisów, prawdopodobnie w czasach krzyżackich, wieś została podzielona na część szlachecką – Grochowiska Pańskie (Szlacheckie), oraz na część podlegającą Kościołowi – Grochowiska Mnisie (Księże). Najstraszy zachowany opis dworu pochodzi z 1750 roku. Wówczas budynek scharakteryzowany był jako „drewniany dwór, dosyć okazały, z izba stołową o trzech oknach, z której prowadziło wejście do komory, za którą znajdowała się spiżarnia. Posiadała ona połączenie z sionką, z której można było dostać się do małego pokoiku. Dwór posiadał kaplicę z przenośnym ołtarzem o trzech obrazach”.

Pod koniec XVIII wieku w miejscu starego dworu powstał nowy, murowany budynek . Stanął on częściowo na starym podpiwniczeniu, lecz został też znacznie powiększony . Z inicjatywy Teofilii Korytowskiej budynek „budynek zbudowany był na rzucie prostokąta z elewacją frontową zorientowaną na południe. Środkowa jej partia, nieznacznie zryzalitowana, została poprzedzona portykiem z czterema kolumnami toskańskimi. Kolumny te podtrzymują trójkątny przyczółek, w którym umieszczono kartusz-głowę Murzyna, herb rodu „Mohra”-Korytowskich. Pod koniec XIX wieku dwór ponownie przebudowano i powiększono, dodając dwa ryzality po obu stronach tylnej elewacji.” Rezydencja przez prawie 300 lat pozostawała w posiadaniu rodu Korytowskich.

Od 1996 roku rezydencja pozostaje w posiadaniu prywatnych właścicieli. Z ich inicjatywy została zrealizowana kompleksowa renowacja budynku. Dodatkowo wykonano projekt aranżacji części północnej budynku, w której powstała oranżeria. W ostatnich latach do dyspozycji Gości oddano również zabytkowe piwnice o pięknych, ceglanych sklepieniach, które dowodzić mogą zamierzchłego okresu powstania oraz historycznego rysu „pałacu”.